خط خطی

در ستایش نقشی از پوچی هایم

2010-08-27T12:11:00.000-07:00

"می خواهم با تو باشم"
نه درخت نه گیاه
نه حیوان نه جانوری را ،نمی شناسم.
تمام عناصر آشنای من
بدن توست
تنها بدن تو که با سیلی سرخ شده و
نه سر تو نه صورتت
و تنها گردن کشیده ات که آهی دراز می کشد .
نه جامه ی تو نه پیراهنت
تنها قفس درونت که می شکند،
هر روز چندین بار
اما باز تو در بندی
خط می کشی دور خودت

باور کن تمام تلاشم را کردم و بازهم می کنم
اما تنها آشنای من تو هستی
تو.
عاشقانه تو را رسم می کنم
با پیچ و تاب تو می جنگم
رقصان آواز تو می شوم
آخر من ،به جز تو هیچ چیز را در دنیا ندارم
پس کنارم بمان
درون گوش هایم زمزمه کن
نوایی را سر بده، که کسی تا کنون نشیده باشد ....

م.ه

1389/6/5

نفسم تنگ آمده است از اینهمه خوشبختی که نمی توانم درکش کنم...

2010-08-27T04:15:00.001-07:00

"بنگریم"
ما بازنمی گردیم تا خود را
باسپهر ترد بسنجیم،
زیرا سپهر به قطره ای بند است به ابری ،به شب بویی.
تو چشم بر هم می زنی و
آسمان پیراهن بدل می کند.
به دل خویش پا می نهیم،
به اندرونه ی تو ،به گاهشمارت ،
و بیش از همه به دکه ای که در آن
چوبینه های شکسته
وچراغ های شکسته
وچراغ های خاموش را نگاه می داری ،
فراتر از این ها،بدان پارگی های غمناکی
که در سکوت پنهان شد ،
رازهایی که پوسید
وکلیدهایی که به دریا افتاد.
به حلقه های زیرین فروشویم
ودوزخ را در بگشاییم:
آنجا همیشه تو را آواز می دهند
به زبان هایی که هیچ کس در نمی یابد
جز تو،تنها گهگاه،
چرا که هرگز نمی خواهی بشنوی
آن دم که از درون
از خاطره ای نازدودنی
آوازت می دهند.

"پابلو نرودا"

م.ه

1389/6/5

افتتاحیه ی نمایشگاه جشواره ملی جوان ایرانی

2010-07-08T09:10:00.000-07:00

افتتاحیه جشواره ملی جوان ایرانی در مرکز فرهنگی و هنری صبا ،روز 15 تیرماه 1389

مسعود شجاعي طباطبايي

متاسفانه عکس های دیگر از افتتاحیه آپلود نشد ،اما به محض اینکه بتونم عکس های بیشتری می گذارم.

م.ه

1389/4/18

من سر گیجه ام

2010-06-28T12:10:00.000-07:00

من سر گیجه ام؛ سر گیجه ای خاک خورده در پستو ی انباری های انسان های فراموش شده

بی تابم، مثل یک آتش سوزان و می پسندم ،کهکشان غرق در رویایم را و می روم برای آنکه فقط رفته باشم..............

م .ه

1389/4/7

نمایشگاه استاد هدایت

2010-06-14T13:52:00.000-07:00

2010-06-13T11:02:00.001-07:00

اثر:
Burhan Yıldırım

مسخ

از زمان لگدی خوردم و

صندوق اندوهبار زندگانی آشفت .

ساعت ها

چون دوازده کبک خاکستری در جاده ای غبار گرفته

پر گرفتند،

وآنچه که پیشتر یک بود

هشت و چهل دقیقه شد ،

آوریل پا پس کشید

تا به نوامبر بدل گردد .

کاغذ ها گم شدند،

رسید ها پیدا نمی شدند

زباله دان ها

از نام سهامداران

نشانی وکیلان

و شماره ی دلبران پر شد.

فاجعه ای بود خاموش.

همه چیز از یکشنبه آغاز شد،

روزی که می بایست زراندود باشد

اما از شادمانی دست شست

ونرم نرمک

چون لاک پشتی بر کرانه،به راه افتاد:

هرگز دوشنبه سر نرسید.

وقتی که چشم گشودم

خود را کم موتر از همیشه یافتم

واز یاد رفته در هفته ای نا معین

چون جامه دانی در قطاری بی هدف

بی هیچ مسافری یا رهبری .

خواب نمی دیدم،

چون ماغ غلیظ گاوی را

به گوش می شنیدم،

پس ، شیر آوردند

شیری هنوز گرم از گرمای پستان ها .

افزون بر این ،نمایشی ملکوتی

گرداگردم بر پا می شد:

های و هوی پرندگان لابلای شاخسار و مه.

اما در میان، هراسناکتر این بود

که زمان نمی گذشت.

همیشه شنبه بود

تا آنکه جمعه نمایان شد.

به کجا می روم ؟ به کجا می رویم؟

کسی نبود تا پاسخی بگوید.

مزارها واپس می رفتند

وچون نگهبانان خستگی ناپذیر

روز را خاموش می کردند.

و عقربه های ساعت

به سوی دیروز می شتافت.

نمی توانم انبوه رعشه هایم را

به این و آن بنمایانم:

خود را تنها در خانه ای احساس کردم

سوراخ سوراخ از بارشی نا خوانده،

و تا زمان را از دست ننهاده باشم

_که تنها گمشده ی او بود _

واپسین یادگار ها را هم شکستم،

با داروخانه ام بدرود گفتم،

دفتر ها و نامه های عاشقانه و موها را

در آتش انداختم

و چون آنکه خود را به دریا افکند

به سوی آینه دویدم.

اما دیگر نتوانستم خود را ببینم .

احساس کردم که

دل شتابزده ام از من می گریزد،

بازوانم کوتاه شد

و قامتم سایید.

با سرعتی شگفت

سال های من زدوده شد

موهایم دوباره بر آمد

و دندان هایم دوباره رویید.

در لمحه ای به کودکی ام بازگشتم،

در بستر زمان بر خلاف جهت رفتم و رفتم

تا که از خود ،

از چهره ام در آینه ،هیچ ندیدم

جز سری مگس وار،

تخمکی ذره بینی

که در تخمدان می چرخید.

– از کتاب پایان جهان " پابلو نرودا "

م. ه 23/3/1389

سر درد های خوشایند

2010-06-08T11:52:00.000-07:00

کتاب را جلوی رویم باز کرده بودم .به کلمات قورباغه ای نا مفهوم خیره شده بودم ،به پیشامدهای روزی که به انتها نزدیک بود ،فکر می کردم ،

چند قُلُپ نسکافه بالا کشیدم .

به مخم فشار می آوردم که جزییات را دقیق تر تصور کنم

سرم را برگرداندم رو به آینه ،لب های قرمز پر رنگ با چشمانی گود رفته

سعی کردم حواسم به صدای بال زدن مورچه ی پر دار که همیشه تابستان ها به اتاقم سر می زند ،بدم.

یک لیوان چای داغ یکجا سر کشیدم به داغ بودنش و به مذاب شدن گلوم توجهی نکردم

ماژیک هایی که تازه خریده بودم از کیف دستیم در آوردم بی هدف توی دفترم خط کشیدم.گفته بود طراحیم پس رفت کرده...

یکی از لامپ های لوستر اتاقم هم که سوخته بود

اینبار قهوه ی تلخ هم زدم و بی درنگ توی معدم سرازیش کردم

دیوار زرد رنگ اتاقم سبز شده بود

برگشتم به صبح امروز، یاد توت های خشک شده ی توی باغ افتادم که چقدر با دست جمع کردم همه را جا گذاشتم؛

صفحه ی اول کتاب ورق زدم ،یه موجود قرمز کوچیک روی ورق کاغذ در حال پیاده روی بود

به ساعت نگاهی کردم

بی فایده بود ...تمام این تلاش ها بی فایده بود ...امکان نداشت سردرد به این زنگ داری را فراموش کنم ...نمی خواستم طرف قرص مسکن برم ...تمام تلاشمو کرده بودم که فراموشش کنم ...نه مثل اینکه توی مغز من جا خوش کرده بود ...عیبی نداره همه چیز که توی این مخ هست تو هم روش!

م.ه

1389/3/17

سروده هایت را ورق می زنم

2010-05-02T12:53:00.000-07:00

اثر:افشین پیر هاشمی

خطوط را پی می گیرم و دنبال خطوط می دوم
امروز به یادت هیچ کوچه پس کوچه ای را قدم نزدم
در بی پناهی شیرجه به سوی تنهایی می زنم
و سروده هایت را ورق می زنم
و کلامت را به گوارای وجودم سر می کشم
آسمان را بی چراغ روشن می دارم و زمین را بی پایه می چرخانم
وگوشهایم را برای صدای تو خالی کرده ام
چه بی گناه نیستی ات را به صلیب کشیده ام
امروز پشیمان نیستم تنها به عقب نگاهی می اندازم
و هنوز قطره قطره باران بی ابرت را احساس می کنم....

برای یک معلم

م.ه

1388/2/12

آغاز پایان ، پایان آغاز

2010-04-17T01:37:00.000-07:00

به نام خالق من

مدتی چیزی ننوشتم ، دیشب یوهو دلم برای اینجا تنگ شد ، حین دیدن یه فیلم!، و تصمیم گرفتم با انگیزه ی بیشتری اینجا بنویسم، من فکر می کنم ما باید برای هر لحظه از زندگیمون شاکر خدا باشیم،در این لحظه من صد ها بار خدا رو شکر می کنم،برای تمام چیزهایی که دارم و یا داشتم ... و این رفتار همیشه شاکر بودنو مدیون نماز خوندن هستم ، بارها بارها کمک می کنه تا ما به فکر داشته هامون باشیم و شکر گزاری کنیم ،این جوری قدر چیزهای که داریم بیشتر می دونیم... من خوشحالم .

هفته ی پیش هفته ی دشواری بود که گذشت ، 23 فروردین روزی بود که انتظارشو می کشیدم ،درست از 360،حدود 365 روز پیش که آولین جرقه های طراحی های جدید من خورد، می دونستم چنین روزی از راه می رسه .و چرا با اینکه می دونستم ...!!! احساس می کنم آخرین روز سال 89 بود...

امروز پس از 9 ماه فارق شدم ... ومن دوباره خودم هستم.

راستی "هیچ " دیدم؛ فیلم خوبی بود ، فکر کردن کاریه که باید قبل از هر کاری انجام بدیم، دوست دارم دوباره ببینمش!

جمله های این هفته:

ما باید شرایط انجام اثر هنری را بدونیم ،و با نگاه خودمون راجع به اثر قضاوت نکنیم.این راجع به همه چیز صدق می کنه،تمام نعمات خدا یک اثر هنری اند.

ما ممکنه به عشق فکر کنیم ولی هیچ کس معشوقه ی ما و ما معشوقه ی کسی نیستیم.

غرور بیش اندازه بدترین بلا را بر سر آدم ها میاره.و چه قدر خوبه که نظرات دیگرانو بشنویم .

مواظب باشیم چیزیو ادعا نکنیم ، بخصوص زمانی که انجامش هم نمی دیم.

ما مثل حلزون می مونیم بیرونمون سخته و درونمون نرم در حالی که باید برعکس باشیم.

م.ه

26/1/1389

1389

2010-04-02T06:32:00.000-07:00

عکس از دیوید بیرکین

هرگز به این پی نخواهیم برد که چرا مردم را ناراحت می کنیم،از چه چیز ما ناراحت می شوند ،از چه چیز ما خوششان می آید ، چه چیز را مسخره می بینند،.تصویر ما برای خودمان بزرگترین راز خود ماست.

بخش سوم-جاودانگی

سال 1389 13روز شروع شده، سال پیش همین موقع ها بود، برای اولین بار با میلان کوندرا آشنا شدم، توی صفحات کتاب " بار هستی " ایش دنبال قسمتی از هستی خودم می گشتم....و حالا امسال . . .

2010-02-08T23:36:00.000-08:00

دومين نمايشگاه آثار هنري <آرت اکسپو> روز دوشنبه نوزدهم بهمن ماه در خانه هنرمندان ايران افتتاح شد.
به نقل از ستاد خبري آرت اکسپو 88، در نمايشگاه بزرگ آثار هنري تهران، 40 گالري دار هر کدام با 10 اثر حضور يافته اند و در مجموع 400 اثر به معرض نمايش گذاشته شد.

چهار فضاي نمايشگاهي که براي اولين بار هم زمان با آرت اکسپو 88 در خانه هنرمندان افتتاح شد.

آرت اکسپو 88 از 19 بهمن ماه تا 10 اسفندماه با هدف رونق اقتصاد هنرهاي تجسمي و اشاعه فرهنگ خريد و فروش آثار هنري در خانه هنرمندان ايران برپا خواهد بود.

1388/11/19

م.ه

نقاشی زیر نقاشی

2010-01-25T02:59:00.000-08:00

عکاسیه نقاشیه زیر بوم نقاشی های من....

1388/11/5

م.ه

گزارش تصویری ژوژمان نقاشی ترم 6 - استاد هدایت - دانشگاه الزهرا

2010-01-25T01:40:00.000-08:00

متاسفانه عکس های زیادی از ژوژمان نگرفتم...

(از راست به چپ).استاد هدایت -استاد فرد-مدیر گروه نقاشی:استاد معمارزاده

استاد در یک چشم بهم زدن...!

مژده نیک فرجام

سیما سعادت

پرستو پازوکی

مریم فرهنگی

سلیمه افکاری

زهرا حیدری

طیبه مهدی پور

فرشته پورکاظم

مولود عکاف زاده

اینم که یکی از کارهای خودمه

خوب این کارگاه هم تمام شد....

1388/10/29

م.ه

نمایشگاه استاد رضا هدایت (گالری گردی تاریک و روشنی ها)

2010-01-11T10:49:00.000-08:00

نمایشگاه استاد رضا هدایت در گالری مهروا که تا23 دی ماه ادامه داره....پیشنهاد می کنم حتما برید...عالی بود

طراحی به مثابه اندیشیدن

2010-01-11T10:24:00.000-08:00

کلاس طراحی استاد گاوزن هم با تجربه های جدید با شعار طراحی به مثابه اندیشیدن به پایان رسید....

اینم چند عکس از نمایشگاهمون که در دانشگاه برگزار کردیم:

نمایشگاه طراحی معاصر در نگارخانه ی ممیز خانه هنرمندان ....اینم که کار استاد گاوزن

1388/10/21

م.ه

بازی های شاعرانه دوستان نقاش من...

2010-01-02T07:10:00.000-08:00

اینها کارای رفیقای جدیدمونند....که آخر هر هفته دلمون براشون به شدت تنگ می شه....

شنبه12/10/1388

م.ه

...

2009-12-30T01:57:00.001-08:00

ضرورت هنر

2009-12-28T23:14:00.000-08:00

او ناظر است
(به یاد یک دوست)

- این مطلب دلم نیومد که خودم به تنهایی به خوانمش،من که خیلی لذت بردم،فکر می کنم برای هر هنرمندی لازمه که این کتاب بخونه ....

... یک هنرمند فقط چیزی را می تواند احساس کند که زبان و شرایط اجتماعی وی می تواند عرضه دارد.بدین ترتیب، ذهنیت هنرمند عبارت از این نیست که احساس وی کاملا با احساس مردم هم عصر یا هم طبقه اش متفاوت است،بلکه عبارت است از اینکه احساس او قوی تر ،آگاهانه تر ،و متمرکزتر است.

این ذهنیت باید مناسبات اجتماعی جدید را به نحوی فاش سازد که دیگران نیز از آنها آگاه شوند.حتی ذهنی ترین هنرمند نیز به نمایندگی از طرف جامعه کار می کند.با توصیف محض احساس ها ،مناسبات و شرایطی که قبلا توصیف نشده اند ،آنها را از "من" به ظاهر منزوی خود به سوی یک "ما" هدایت می کند و این "ما" را،حتی در ذهنیتی که شخصیت هنرمند لبریز از آنست،می توان تشخیص داد.معهذا،این روند هرگز به جمع ابتدایی گذشته بازگشتی نیست.به عکس ، دست یابی به یک جمع جدید و مملو از اختلاف وکشاکش ست که در آن، بانگ فرد در آهنگ یکنوای وسیع گم نمی شود.در تمام آثار هنری اصیل ، تقسیم واقعیت انسانی به فرد و جمع ،به خاص و عام ،نا مشخص بوده؛ لکن در وحدتی باز آفریده، باز هم عاملی نامشخص باقی خواهد ماند.

تنها هنر می تواند این کارها را بکند. هنر می تواند انسان را از حالت چند پارگی تا حالت موجودی جامع وکامل ارتقاء دهد.هنر به بشر توان درک واقعیت را می بخشد و نه تنها در تحمل واقعیت او را یاری می کند؛بلکه برای انسانی تر و شایسته کردن آن ، به انسان عزمی راسخ ارزانی می دارد. هنر ، خود واقعیتی اجتماعی ست.جامعه به هنرمند، این جادوگر والا مرتبه، نیازمندست و حق دارد از وی بخواهد که از نقش ویژه ی اجتماعی خود ، آگاه باشد. این حق هرگز در جامعه ی نو خاسته ، در قبال جامعه ی فرسوده ، مورد تردید قرار نگرفته است.

آرزوی هنرمند، که سرشار از اندیشه ها و احساس های زمان خود بود ، علاوه بر جلوه گر ساختن واقعیت ، شکل دادن بدان نیز بود . مجسمه ی موسای میکل آنژ ، فقط تصویر هنرمندانه ی انسان دوران رنسانس ، وتجسم شخصیت خود آگاه جدید ، در قالب سنگ نبود ؛ بلکه مضافا فرمانی بود ، در قالب سنگ، به معاصران و مشوقان میکل آنژ که:« این است شخصیتی که شما باید همانندش باشید ؛ عصری که ما در آن زندگی می کنیم ، او را می طلبد . جهانی که ما شاهد تو لد آنیم ، نیازمند اوست.»

معمولا هنرمند برای خود ، رسالت اجتماعی دو گانه یی قایل می شد: رسالت اجتماعی مستقیم که از جانب شهر ، اتحادیه شهر ، یا گروه اجتماعی به وی محول می شد و رسالت اجتماعی غیر مستقیم ، که از احساس پر اهمییت شخصی وی مایه می گرفت-یعنی از آگاهی اجتماعی او. این دو رسالت ، الزما با یکدیگر همپایی نداشتند و هنگامی که تضاد بین آنها رو به تزاید می گذاشت نشانه ی تعارض های روز افزون در درون آن جامعه ی خاص بود ؛ لکن معمولا اگر موضوع های خاص به هنرمندی تحمیل می شد ، که به جامعه یی یکپارچه و طبقه یی که هنوز مانع پیشرفت نبود تعلق داشت ؛ وی آنرا فقدان آزادی هنری تلقی نمی کرد. به ندرت هوی و هوس فردی مشوقان هنرمند، باعث تحمیل چنین موضوع هایی می شد؛ عامل اصلی تحمیل آنها ، گرایش ها و سننی بود که در مردم ریشه گرفته بود. هنرمند می توانست با جلوه گر ساختن موضوعی خاص ،به طرزی نو مایه ، و همواره با بیان کردن فردیت خود ،روندهای جدیدی را که در درون جامعه صورت می گرفت ، تصویر کند.توانایی وی ، در امر بیرون کشیدن خصایص اساسی زمان خود و بر ملا ساختن واقعیت جدید، شاخص عظمت او ، به عنوان یک هنرمند بود.

تقزیبا همیشه خصلت دوران های بزرگ هنر این بوده که اندیشه های طبقه ی حاکم،یا یک طبقه انقلابی نو خاسته ، با تکامل نیروهای مولد و نیاز های عمومی جامعه ،همپا شده است. در این دوران های تعادل ، چنین نموده که وحدت هماهنگ جدیدی در گوشه ای مستتر ست و منافع یک طبقه به منزله منافع همگان به شمار می آید. هنرمند که در محیطی از اوهام جادویی زندگی و کار می کرد ،انتظار پیدایی جمع همه جگیری داشت ؛ لکن همینطور که موهوم بودن ماهیت این انتظار روشن شد،همین طور که وحدت ظاهری متلاشی گردید ، همین طور که باز مبارزات طبقاتی اوج گرفت و همین طور که تناقض ها و بیدادگری های این وضع جدید باعث به وجود آمدن آشفتگی های حاد شد؛ وضع هنر وهنرمند نیز دشوارتر و غامض تر شد.
در جامعه ای که در حال زوال است ؛ هنر، اگر صادقانه باشد، باید خود این زوال را نمایان سازد. هنر، اگر نخواهد رشته ی پیوند خود را با نقش ویژه ی اجتماعیش بگسلد ، باید جهان را تحول پذیر بنمایاند و به تحول یافتن آن ، یاری کند.

بر گرفته از کتاب ضرورت هنر در روند تکامل اجتماعی
نوشته ی ارنست فیشر
ترجمه فیروز شیروانلو
6/10/88
م.ه

یک روز در کارگاه...

2009-12-23T23:33:00.000-08:00

روزهایی که کلاس کارگاه نقاشی داریم ....وقتی وسط روز بر می گردمو به بقیه همکلاسیام نگاه می کنم...معمولن بچه هارو با تابلو هاشون همرنگ می بینم ....انگار خودشون جزوی از تابلو هاشونند
انگار هر کسی قسمتی از وجود خودشو به تابلو هدیه می ده ...اینبار چند تا عکس هم گرفتم...این داستان در سطحی ترین حالتش به هنگام کار در رنگ و بافت لباس های صاحبان اثر....

م.ه

1388/10/2

2009-12-19T04:33:00.000-08:00

او ناظر است
( به یاد یک دوست)

نوشتن دوست دارم ...اما نوشتن با این دگمه های کیبورد تجربه ی عجیبی ایست
روی ورق کاغذ صدای کشیدن جوهر خودکار و تاب برداشتن ورق از گرمای نویسنده اش بسیار هیجان انگیز تر و صمیمی تره اما امروز باز باید لمس کردن دگمه هارو صمیمی بدونی شاید روزی دیگر هیچ تماسی با نوشته هایت نداشته باشی...
امروز شادابم مثل هر روز و عاشق عاشق خدا با تمام وجودم...چیزی از دست ندادم اما به خاطر تمام نعمت هایی که دارم شاکرم خوشحالم که بین آدم ها حرف های نگفته را می شنوم خوشحالم که از درون چشم های آدم ها در ورای چهره اشان گاهی نیازشان را حس می کنم و خوشحالم که می توانم مردم شیشه ایو احساس کنم و اینها احساس لطیفی ایست اگرچه گاهی سخت است که نتوانم کاری برای آنها انجام دهم اما شیرین است
این روز ها متعجبم شاید باید همیشه در عجب باشم...از برنامه عجیب زندگی چگونگی قرار گرفتن آدم ها و ترتیب شنیدن ابر کلماتی که مرا منقلب می کند ...و یک جمله رو همیشه به خودم می گم که اگر ما از چیز های دور برمون آن طور که هست نهایت استفاده رو ببریم همه ی ما به درجات کمال نزدیک می شیم . چندی پیش مجله ای(روانشناسی و هنر) خریده بودم در پکیج مجله کتابچه ی کوچکی به نام 3 روز برای دیدن برخوردم نوشته ای از هلن کلر بود . نوشته در مورد ستایش داشته هایی که داریم بود و چه زیبا این زن نابینای کر تصور کرده بود که اگر معجزه می شد 3 روز فرصت دیدن داشت چطور از دیدنش بهره می برد و هیچ از نداشتن اش حسرتی به دل نداشت احساسش را با حس لامسه و بویایی چنان توصیف کرده بود که گویی هیچ کم ندارد...و تنهاخطاب به مخاطب اش گفته بود از نعمت دیدن نهایت سود را ببرید و نگزارید دیدن برایتان آنچنان عادی شود که به زندگی با چشمی بسته بنگرید
با تمام حساسیت چشمانت نگاه کن
28/9/88 م.ه

شروع یک تابلو

2009-12-09T12:10:00.000-08:00

امروز شبنمییم تازه . آرام . پر شور
امروز پر از انرژیم پر از نور . قدرت و تماما آرامم آرام
به سان ماه تابانم . می درخشم بر پهنه ی اقیانوس تیرگی شب. روشنم روشن
پر از نور بر تمام شب می درخشم
آرامم به سان نیمه شبم
و در مقابل صفحه روشنایی و پاکی زانو زده ام و زمزه می کنم
و امروز روز بخشندگی روز بیدار بودن آفتابی بودن است
می خواهم ببارم بر تمام هستی
بنگر

او همیشه با ما هست

2009-11-30T02:10:00.000-08:00

در دشتی سراسر سبز می دوم
نسیم یاس های دیوار باغچه ایمان به صورتم بوسه می زند
هنوز هم تیغ های شاخه ها به پاهای برهنه ام خودنمایی می کنند
با چشمانی بدون اشک به خورشید خیره می شوم
و تنها در قلبم زمزمه می کنم ...
او همیشه با من است

2009-11-15T03:08:00.000-08:00

اصولا عاشق خطیدنم ...
خط می ستایم,خط یعنی پویایی,سرعت, حرکت ,جنگیدن ,پریدن, یعنی انرژی

با خط خیلی کارها می شه کرد.می شه رو یا زیر اسم بعضی ها خط کشید.می شه با خط به اعماق درونت غواصی کنی,می شه با خط خطاطی کرد می شه هم طراحی یا که خطخطی ...هم کاغذ هم ذهنو

خط همه جا هست بستگی به عینک روی چشمت داره.خط کشی خیابونا سیم کشی برقا نرده ها خط فکر آدما خط شیارای کاشی سرامیکا سیخ های کبابیا شاخه های درختا مسیره جاده ها میله های اتوبوسا پایه ی صندلی میزا نی تو آب میوه ها رد چرخ ماشینا رگهای خونی آدم ها خط چین تای لباسا خط ریش آقاها تا خط های ارتباطی تالیا...

صرف فعل خط رو هم داریم.خطیدم خطیدی خطید خطیدیم خطیدید خطیدند,
این فعل چند معنا داره :خط کشیدن بر روی چیزی یا کسی یا مکانی - خطخطی کردن- به چیز ها ی غیر منتظره فکر کردن - کش وقوس دادن بدن برای خمیازه کشیدن و رفع خستگی .که بسته به نوع استفاده ی آن معنای مختلفی به خود می گیرد